Пиппидің Виллекулла вилласына келуі

Пиппидің қақпа бағанына отырып, ағашқа өрмелеуі

Пиппи, Томми мен Анника Виллекулла вилласының ауласында отырған. Пиппи қақпаның бір бағанына, Анника екіншісіне шығып алса, Томми қақпаның үстіне жайғасып алған. Қақпаның жанында биік алмұрт ағашы өсіп тұр еді. Тамылжыған тамыз айының жанға жайлы күндерінің бірі. Қоршауды жанай өскен алмұрт ағашының жемістері уылжып пісіп, төмен салбырап тұр. Балалар қолын созып, еш қиындықсыз үзіп жей береді. Олар алмұртты қаужап, дәнін көшеге түкіріп тастайды. Виллекулла вилласы қалашықтың ең шетінде орналасқан-тын. Мұнан шыққан көше даңғыл жолға айналып жүре береді. Бұл жердің табиғаты ерекше әдемі болғандықтан, қала тұрғындары мұнда жиі-жиі келгенді ұнататын. Балалар алмұрт жеп, дәнін шырт түкіріп отырған кезде бір қыз көше бойлап келе жатты. Қоршаудың бағанында отырған балаларды көрген ол кілт тоқтай қалды да: - Бұл маңайдан менің әкем өтпеді ме? - деп сұрады. - Іммм, әкең қандай еді? Көзі көк пе? - деді Пиппи оған сұраулы жүзбен қарап. - Иә. - Өте ұзын емес, аласа да емес, орта бойлы ма? - Иә. - Қара қалпағы мен қара туфлиі бар ма? - Дәл солай! - Жоқ, біз ондай кісіні көрген жоқпыз, - деді Пиппи. Еш нәрсе түсініп жарытпаған қыз бала оның жүзіне қарады да, ләм-мим деместен өз жолымен кете барды. Әлі алысқа ұзай қоймаған қызға Пиппи: - Тоқтай тұршы! - деп айқай салды. - Әкең таз ба еді? - Жоға, қайдағы таз! - деп қыз жалт қарады. Жүзінде таңырқау бар. - Ее, онда жолы болған екен, - деді Пиппи алмұрттан бір тістеп. Қыз біраз қарап тұрды да, әрі қарай асыға жүріп кетті. Пиппи оның соңынан тағы айқай салды: - Иығына дейін салбырап тұратын қалқанқұлақ емес пе? - Жоооқ! - Қыз артына таңырқай бұрылды. - Сен не, сондай үлкен құлақпен кетіп бара жатқан адамды көріп пе едің? - Е, жоға. Ондай адамның өткенін ешқашан көрмедім. Мен танитын адамның бәрі құлақпен емес, аяқпен жүреді. - Не деген сөз ұқпайтын ақымақсың! Мен сенен сондай қалқанқұлақ адамды көріп пе едің деп сұрадым. - Жоқ. Ондай құлақ ешкімде жоқ. Бұл жай сандырақ қой. Өзің ойлашы, сондай құлақ бола ма? - деді де ол біраз ойланып, сөзін жалғастырды. - Иә, біздің елде ондай жоқ. Бірақ Қытайда сәл басқаша. Бірде мен Шанхайда бір қытайлықты көрдім. Оның құлағының үлкен болғаны сонша, тура желбегей сияқты. Жаңбыр жауған кезде ол құлағын жамылып алатын да, құп-құрғақ болып рахаттанып отыра беретін. Су болса, құлағы су болады, өзі емес. «Жаңбырлы күндері достары мен таныстары қасында болса, оларды да құлағымен қалқалап, бәрі бірге мұңлы әндер айтып, жаңбырдың басылғанын күтіп отыра беретін. Құлағы үшін бәрі жақсы көретін оның аты Хай Шан еді Ол күн сайын таңертең жұмысқа жүгіріп бара жататын. Ұйқыны жақсы көрген адамның жұмысқа үнемі кешігіу жүретін әдеті ғой. Жел керген екі желкен сияқты құлағы бар оның жүгіріп бара жатқанына қарап тұрудың өзі бір ғанибет еді. Әкесін іздеп жүрген қыз бәрін ұмытып, аузы ашылған қалпы Пиппидің әңгімесін тыңдап қалыпты. Томми мен Анника да жеп отырған алмұрттарын ұмытып кетті. Олар да Пиппидің әңгімесін бар ынтасымен беріле тыңдап кетіпті. - Баласының көптігі сонша, ол тіпті олардың санын да білмейтін. Кенже баласының аты Петтер еді. - Не? Мүмкін емес. Қытайлықтар балаға Петтер деп ат қоймайды, - деді Томми оның сөзін бөліп. - Оның әйелі де солай деген. «Қытайлықтар балаға Петтер деп ат қоймайды» деген. Бірақ оны тыңдайтын Хай Шан ба?! «Петтер болады, әйтпесе мүлдем аты болмайды» деп қасарысқан. Сосын ашуланып құлағын бүркеген күйі, әйелі келісімін бергенше бұрышқа барып отырып алған. - Түсінікті, - деді Анника. - Бүкіл Шанхайда Петтерден өткен бұзық бала болған жоқ. Оның бұзықтығы сондай, тамақ ішкен кезде ол шешесін жылауға дейін жеткізетін. Қытайда қарлығаштың ұясын жейтінін естіген боларсыңдар? Содан анасы баласына деп бір тәрелке қарлығаштың ұясын салып қояды да, «Құлыным, әкең үшін бір қасық ұя жей қойшы» дейтін. Бірақ Петтер аузын ашпай, жемеймін деп басын шайқай беретін. Бұған Хай Шанның қатты ашуланғаны сонша, әйеліне Петтер әкесі үшін құстың ұясын жемейінше басқа тамақ істеме деп тапсырма береді. Хай Шанның айтқаны заң. Содан бастап құдайдың құтты күні Петтерге қарлығаштың ұясы ғана ұсынылып отырды. - Сандырақ, - деді жолда әңгіме тыңдап тұрған қыз. - Иә, дәл сен сияқты Хай Шан да «Сандырақ! Қырсыға бермесе, бала да құстың ұясын жей алады» деген еді әйеліне. Бірақ Петтердің қырсықтығы әкесінен асып түсті. Ол мамыр айынан қазанға дейін аузын ашпай отырып алды. - Сонда ол қалай тірі қалған? - деп аң-таң болды Томми. - Ол тірі қалған жоқ. Өліп қалды ол. Сол қырсық мінезі он сегізінші қазанда түбіне жетті. Он тоғызы күні жерленді. Ал жиырмасы күні бір қарлығаш ұшып келді де, дастарқанда сол күйі тұрған ұяға жұмыртқа салды. Сөйтіп ол ұя ақыр аяғында бір кәдеге жарады әйтеуір, - деді Пиппи көңілденіп. Содан кейін бұған сенер-сенбесін білмей состиып қарап тұрған қызға бұрылды. - Түрің біртүрлі ғой. Саған не болды? Мені өтірік айтып тұр деп ойлап тұрған жоқсың ба? Солай ма? Олай болса кел де, өзіме айт, - деді Пиппи жұдырығымен оған сес көрсетіп. - Жо-жо-жоқ, - деді қыз қорқып кетіп. - Сен өтірік айтып тұрған жоқсың. Бірақ... - Сонда мен өтірік айтып тұрған жоқпын ба? Әй, мен өтірікті суша сапырып жатырмын ғой. Қалай байқамағансың? Сен сонда кішкентай баланың мамырдан қазанға дейін тамақ жемей шыдайтынына сенесің бе? Олар үш-төрт ай тамақсыз шыдауы мүмкін, бірақ мамырдан қазанға дейін... жо-жоқ, шыдамайды. Бұл ақылға сыймайды. Сен мұның өтірік екенін білетін шығарсың? Адамдардың көрінген нәрсені айтып өзіңді адастыруына жол берме. Пиппидің осы сөзінен кейін қыз бұрылып жөнімен кетті, артына қайта қарамады. - Адамдар осынша аңқау болар ма, - деді Пиппи Томми мен Анникаға қарап. - Мамырдан қазанға дейін аш отыру сұмдық қой. Содан кейін алысқа ұзап кеткен қыздың соңынан айқай салды: - Жоқ, біз сенің әкеңді көрген жоқпыз! Соңғы күндері бірде-бір тазды кездестірмедік. Бірақ бар ғой, кеше осы жерден он жетеуі өткен. Өздері жетектесіп алыпты. Пиппидің бағы керемет болатын. Күтім көрмесе де, шалғы тимеген шалғын мен бей-берекет өсіп кеткен ақ, сары, қызыл түсті раушан гүлдері бақтың сәнін келтіріп тұратын. Көздің жауын алатындай жайнап тұрмаса да, олардың жұпар иісі мұрын жаратын. Мұнда жеміс ағаштары аз еді. Есесіне өрмелеуге таптырмас кәрі емендер мен шегіршін көп болатын. Томми мен Анниканың бағындағы ағаштар өрмелеуге жарамайтын. Оның үстіне, олардың ағашқа өрмелегенінен өлердей қорқатын шешелері құлап қалып жазым бола ма деп оларды ағашқа жолатпайтын. Томми мен Анниканың ағашқа қалай шығу керектігін білмейтіні содан еді. Пиппи «Еменге өрмелеуге қалай қарайсыңдар?» деп сұрағанда Томмидің көзі жайнап, қуанып кетті. Анника аздап қорқақтағанымен, емендегі табан тірер бұтақтардың көптігі оның да құлшынысын оятып жіберді. Жерден бірнеше метр көтерілген кезде еменнің діңі екіге айырылған екен. Ағаштың бұл тұсы төбесін емен жапырақтары көмкерген шағын лашық сияқты еді. Үш бала сол жерге жайланып отырып алды. Алып еменнін айқыш-ұйқыш бұтақтарындағы жасыл жапырақтар желмен тербеліп оларды ерекше күйге бөледі. - Мына жерде отырып кофе ішу керек екен. Мен қазір үйге барып 1-2 шыныаяқ кофе дайындап әкелейін, - деп Пиппи төменге түсті. Томми мен Анника алақандарын шапалақтап қуанып кетті. Пиппидің кофесі тез-ақ дайын болды. Ол таңертең ғана пісірген тәтті тоқашын да ала келіпті. Өзі еменнің түбінде тұрып алып ыдыстарды жоғарыға лақтыра бастады. Томми мен Анника оларды қағып алды. Екі шыныаяқтың бұтаққа тиіп сынып қалғаны болмаса, бәрі сәтті болды. Сынған ыдыстардың орнына Пиппи үйден басқасын әкелді. Сосын кезек тәтті тоқаштарға келді. Бұл бір көкке тоқаштар ұшқан күн болды. Бір жақсысы, тоқаш қанша бұтаққа тисе де сынбайды. Ең соңында бір қолына кофе қайнататын шәйнек, қалтасына кілегей құйылған бөтелке мен бір қорап қант салған Пиппи жоғарыға көтерілді. Томми мен Анника өмірінде дәл осындай кофе ішпегендерін айтты. Олар кофені тек қонаққа барғанда ғана ішетін. Міне, олар қазір Пиппидің еменінде қонақта отыр. Анника абайсызда тізесіне кофе төгіп алды. Тізесі жып-жылы болып кетті де, сосын су болып қалды. Анника еш нәрсе етпейді деп қалған кофесін ішіп отыра берді. Кофелерін тауысқаннан кейін Пиппи ыдыстарды жоғарыдан төмен көк шөпке қарай лақтыра бастады. - Қазіргі шыныаяқтың қаншалықты мықты екенін тексеріп көрейін, - деді ол. Бір шыныаяқ пен үш тәрелке аман қалды, қалғандары сынды. Ал кофе қайнататын шәйнектің шүмегі ғана кертілді. Содан кейін Пиппи еменнің ұшар басына өрмелеп шықпақшы болды. Бір кезде: - Мәссаған! Мынаған қараңдаршы! Мұнда үлкен ойық бар екен, - деп айқай салды. Расымен де, еменнің бел ортасында үлкен ойық бар екен. Оның бетін жапырақ жауып тұрғандықтан, ол сырт көзге бірден байқалмайтын. - Ойыққа мен де түсіп көрсем бола ма? - деп айқайлады Томми. Бірақ жауап болмады. - Пиппи, қайдасың? - деп уайымдай бастады ол. - Ағаштың ішіндемін. Мына қуыс жерге дейін созылады екен. Мен бұл жердегі ағаш саңылауынан шөпте жатқан шәйнекті көріп тұрмын. - Сен енді ол жерден қалай шығасың? - деп қорқып кетті Анника. - Мен енді ешқашан шықпаймын, - деді Пиппи айқайлап. - Зейнетке шыққанша осында отырамын. Ал сендер маған күніне бес-алты рет тамақ тасисыңдар. Анника жылай бастады. - Болды, көз жасыңды көлдете берме, - деді Пиппи. - Онан да сен екеуің осында түссеңдерші. Зынданда қамалып отырған тұтқын болып ойнайық. - Жоқ! Ешқашан түспеймін! - деп Анника бәлесінен аулақ дегендей ағаштан тез-тез жерге түсіп кетті. - Анника, мен сені саңылаудан көріп тұрмын, - деп айқайлады Пиппи тағы да. - Шәйнекті басып кетпе, байқа. Ол байғұс шәйнектің ешкімге зияны жоқ. Шүмегінің кертіліп қалғанына ол кінәлі емес. Анника ағашқа жақындап барды да, кішкентай саңылаудан Пиппидің саусағын көрді. Тек содан кейін ғана көңілі орнына түскендей болды. Бірақ әлі де мазасыданып тұрғаны байқалып-ақ тұр. - Пиппи, сен андағы қуыстан шынымен де шыға алмайсың ба? - деп сұрады. Пиппидің саусағы жоғалып кетті де, бірнеше минуттан кейін жоғарыдағы ағаш ойығынан оның жирен шашы көрінді. - Тырыссам шығуға болады екен, - деді ол жапырақтарды қолымен ысырып жатып. - Андағы ойықтан шығу оңай болса, мен де түсіп көрейініші, - деді бағанадан бері не істерін білмей ағашта әлі отырған Томми. - Ең дұрысы, бұл жерге саты ағаш алып келу керек, - деді Пиппи. Ол ойықтан шықты да, сырғанап жерге түсті. Содан кейін жүгіріп барып сатыны әкеліп ойықтың ішіне қойды. Томми ойыққа түсуге қатты асығып, шыдамсызданып кетті. Бірақ ойық тұрған жерге өрмелеп шығу оңай емес екен. Сонда да Томми батылдық танытып ойыққа дейін көтерілді де, ішіне түсіп кетті. Түк те қорыққан жоқ. Анника болса енді ағасын ешқашан көрмейтін шығармын деп қорқып, уайымдай бастады. Сосын ақырын басып ағаштың саңылауына жақындады да, оның ішіне үңілді. - Анника! - деп айқайлады Томми ойықтың түбінде тұрып. - Біздің жанымызға келсеңші. Бұл жер түк те қорқынышты емес. Сатымен төмен түс. - Рас айтасың ба? - Әлбетте, - деді Томми. Анника қорқа-қорқа қайта ағашқа өрмелей бастады. Сосын Пиппидің көмегімен ойыққа жетті. Басында қараңғыға көзі үйренбей, сатымен баяу түсе бастаған оның бойында Пиппидің көмегінен кейін батылдық пайда болды. - Қорықпа, Анника! Мен сені көріп тұрмын. Құласаң, өзім қағып аламын, - деп Томми да төменде дем беріп тұрды. Анника құлаған жоқ. Аман-есен Томмидің жанына жетті. Біраздан соң оларға Пиппи де келіп қосылды. - Керемет қой, ә? - деді Томми қарындасына қарап. Анника ағасының сөзін мақұлдады. Бұл жер ол ойлағандай тас қараңғы емес, саңылаудан жарық түсіп тұрады екен. Анника саңылаудан сығалап, сыртта шөптің үстінде жатқан шәйнектің көрінетін-көрінбейтінін тексеріп көрді. - Бұл біздің жасырынатын құпия орнымыз болады, - деді Томми. - Бұл жерді бізден басқа ешкім білмеуі керек. Олар бізді іздеп таба алмай жүргенде, біз осында отырып алып оларды мазақтап күлеміз. - Иә. Сосын бар ғой, ұзын жіңішке шыбық тауып аламыз да, олар ағаштың жанында отырғанда саңылаудан шығарып түрткілейміз. Олар мұнда жын-елес бар екен деп шошып жүреді сосын, - деп Пиппи де мәз болды. Бұл ойдың үшеуіне қатты ұнағаны сонша, олар алақайлап, бір-бірін құшақтап мәз-мейрам болды. Осы кезде Томми мен Анниканың үй жағынан оларды түскі асқа шақырған қоңыраудың үні естілді. - Қап, үйге шақырып жатыр, - деп Томмидің көңілі түсіп кетті. - Бірақ ертең мектептен кейін біз бірден осында келеміз. - Иә, сөйтіңдер, - деді Пиппи. Сонымен олар қайтадан жоғары көтерілді. Ойықтан бірінші Пиппи, содан кейін Анника, ең соңында Томми шықты. Төмен түскенде де бірінші Пиппи, одан кейін Анника, ең соңында Томми түсті.

Зат іздеуші Пиппидің төбелеске араласуы

Келесі күні Анника ерте оянды. Төсегінен атып тұрып ағасының жанына барды. - Томми, тұрсаңшы, - деп оның қолынан тартқылады. - Тұр деймін, тұр. Кешегі үлкен туфли киіп алған қызға барайықшы. Томми да орнынан ұшып тұрды. - Бүгінгі күннің ерекше болатынын түсімде көрдім. Бірақ қандай екенін ұмытып қалдым, - деп тез-тез пижамасын шешіп, киімін киіп алды. Содан кейін екеуі де жуынатын бөлмеге кіріп, тістері мен беті-қолдарын күндегіден жылдамдата жуды. Киімдерін де жылдам ауыстырып, асүйге әдеттегіден бір сағат ерте келіп, аналарынан ыстық шоколадты тезірек беруін өтінді. - Сендерге не болған? Тым асығыссындар ғой, - деді анасы таңырқап. - Біз көрші үйге көшіп келген қызға барамыз, - деді Томми. - Сол жақта күні бойы болатын шығармыз, - деп қосыла кетті Анника. Бүгін Пиппи таң атпастан бисквит пісірмек болып әуреленіп жатқан. Молынан илеп алған қамырын асүйдің еденіне қойып жайып жатқан беті еді. Арасында кішкентай маймылына қарап қояды. - Неге еденге жайып жатырсың дейсің бе? Бес жүз бисквит жасау үшін дастарқанның үсті тарлық етпей ме? Содан кейін тізерлеп тұрып алды да, жайылған қамырды тез-тез кесіп тастады. - Қамырды таптама, Нильсон мырза! - деп жұмысын аяқтағаны сол еді, есіктің қоңырауы соғылды. Пиппи жүгіріп барып, есікті ашты. Басынан бақайшағына дейін аппақ ұнға көмілген Пиппи Анника мен Томмидің қолын алып сілкілей жөнеліп еді, ақ тозаң бұрқ ете қалды. - Келгендерің қандай жақсы болды! - деп алжапқышын сілкіп қалып еді, балалар тағы да ұнға көмілді де қалды. Ұнның тозаңы аузы-мұрындарына дейін кіріп кеткен Томми мен Анника тіпті түшкіріп, жөтеле бастады. - Не істеп жатырсың? - деп сұрады Томми. - Сендерге мұржа тазалап жатырмын деп айтсам, бәрібір сенбейсіңдер ғой. Бисквит пісірейін деп жатқанмын. Қазір-ақ дайын болады. Сендер оған дейін жәшіктің үстінде отырып күте тұрыңдар. Ол қолды-аяққа тұрмайтын жылдам қыз еді. Томми мен Анника ағаш жәшіктің үстінде отырып Пиппидің қамырды қалай кесіп, табаларға тез-тез тізіп, пештің ішіне қалай сүңгітіп жібергенін кино көргендей тамашалады да отырды. - Міне, бітті! - деді ақыры Пиппи соңғы Табаны пешке салып, есігін жауып жатып. - Енді не істейміз? - деп сұрады Томми. - Сендердің не істейтіндеріңді білмеймін. Ал өзім қол қусырып отырмаймын. Шынымды айтсам, мен зат іздеушімін. Ал зат іздеушілер бір минут та демалмайды. - Сен кіммін дейсің? - деді Анника оның не айтқанын түсініңкіремей. - Зат іздеуші. - Ол не істейді сонда? - Жоқ зат іздейді де, басқа не істеуші еді? - деді Пиппи қолындағы қалған ұнды қағып-сілкіп жатып. - Мына әлемде жоғалған заттан көп дүние жоқ. Енді соны біреу іздеп табу керек емес пе, зат іздеуші сонымен айналысады. - Сонда ол қандай заттар? - деп сұрады Анника қызығып. - Қандай зат дерің бар ма?! - деді Пиппи. - Құйма алтын, түйеқұстың қауырсыны, өлген егеуқұйрық, кішкентай жаңғақтар мен ұсақ бұрандалар сияқты заттар ғой. Томми мен Анникаға бұл қызық көрініп кетті де, екеуі де зат іздеуші болуға бекінді. Томми өлген егеуқұйрық тапқанша, алтын құймасын тапқаным жақсы деді. - Ал онда іске кіріселік. Әйтеуір бір нәрсе тауып алатынымыз анық. Тек жылдамдатпасақ, өзге зат іздеушілер алтын құймаларын түк қалдырмай алып кетіп жүрер, - деді Пиппи. Үш жоқ іздеуші іске кірісті. Олар жұмысын әуелі үйдің маңынан бастады. Пиппидің айтуынша, ұсақ бұрандаларды орманның қақ ортасынан да тауып алуға болады, ал ерекше бағалы заттар тек адамдар қоныстанған маңда болады екен. - Негізі солай ғой. Бірақ кейде қызық жағдайлар да болып тұрады, - деді Пиппи сөзін толықтырып. - Әлі есімде, Борнеоның ну орманында дәл осылай оны-мұны іздеп жүргенмін. Содан әлгі орманның адам аяғы баспаған түкпіріне жеткенімде не тауып алғанымды білесіңдер ме? Сендерге өтірік, маған шын, керемет ағаш аяқ тауып алдым. Кейін оны бір аяғы жоқ мүгедек адамға сыйладым. Ал ол қанша ақшам болса да мұндай керемет аяқты сатып ала алмас едім деп қатты қуанды. Томми мен Анника нағыз жоқ іздеушілердің қандай болу керегін жақсырақ білу үшін Пиппиге жақындай түсті. Пиппи болса жолдың бір шетінен екінші шетіне жүгіріп шығып, көзін қолымен көлегейлеп бір нәрсеге қарайды да тұрады. Кенет ол тізерлеп отыра қалды да, қақпаның тесігінен қолын созған күйі: - Қызық! Жаңа ғана жылтыраған алтын жатқандай болып еді осы жерде, - деді. - Тапқан затымызды шынымен де алып кетуге бола ма сонда? - деп сұрады Анника. - Иә, «тапқан - тапқандікі, ешкі - баққандікі» демекші, тапқан дүниенің бәрі өзіңдікі! Жолдың арғы шетіндегі үйдің қожайыны - егделеу ер кісі есік алдындағы көгалда ұйықтап жатыр екен. - Әне, анау жерде жатыр! - деп қуанып кетті Пиппи. - Ал біз оны тауып алдық. Жүріңдер, оны барып алып кетейік! Томми мен Анника шошып кетті. - Жо-жоқ, Пиппи, біз ол кісіні алып кете алмаймыз. Алып кеткен күнде де оны неістемекшісінң? - деді Томми. - Не істемекшісің дейсің бе? Оны көп нәрсеге пайдалануға болады. Мысалы, қоян қамайтын торға қамап қойып, бақбақтың жапырағымен бағамыз. «Жарайды, сендер қаламасаңдар, алмай-ақ қояйық. Өкініштісі, оны енді басқа зат іздеушілер тауып алып кететін болды. Олар іздеу жұмыстарын одан әрі жалғастырды. Кенет Пиппи тат басқан қаңылтыр қалбыр тауып алды. - Мәссаған, өмірімде мынадай зат көрмеппін! - деп қуанғаннан қатты айқайлап жіберді де, шөптің арасында жатқан ескі қалбырды көтеріп алды. - Қандай керемет! Ғажап! Сендер ешқашан осындай зат тауып алмаған шығарсындар. Томми қалбырға күмәнмен қарады да: - Андағыны не істемексің? - деп сұрады. - О, мұны көп нәрсеге пайдалануға болады. Мысалы, ішіне бисквит салып қоюға болады. Сонда бұл «Бисквитке арналған қалбыр» болып шыға келеді. Я болмаса ішіне бисквит салмай-ақ қоялық. Онда «Бисквитке арналмаған қалбыр» болады да қалады. Әрине, ішінде бисквит болмаса да ешнәрсе етпес. Бірақ мұндай қалбыр екінің бірінің қолына түсе бермейді. Пиппи қалбырды айналдыра қарап, оның әбден шіріп, түбі тесіліп қалғанын көрді. - Иә, бұл «Бисквитке арналмаған қалбырға» көбірек ұқсайды екен, - деді сосын ойлы жүзбен. - Бірақ мұны басыңа киіп алсаң, қараңғы түсіпті деп ойлап қалады екенсің. Солай деді де ол қалбырды басына киіп алып әрі-бері жүре бастады. Содан бір уақытта қоршауға сүрініп, етпетінен жалп етіп құлады. Құлағанда басындағы қалбыр қаңғырлап ұшып кетті. - Міне, көрдіңдер ме?! Егер мынаны басыма киіп алмағанда мұрным бет болар еді қазір, - деді Пиппи орнынан тұрып, қалбырды қолына алып жатып. - Сен ол қалбырды басыңа кимегенде сүрініп, құлап қалмас едің ғой, - деп Анника айтып ауыз жиғанша, Пиппи тағы да қуана айқай салды. Бұл жолы ол жібі жоқ жіп орауышты тауып алыпты. - Бүгін өзі бір сәтті күн болды ғой. Мына жіп орауышпен сабын көпіршігін шығаруға болады. Тіпті болмаса бұған жіп өткізіп, алқа жасап аламын. Жүгіріп барып жіп алып келе қояйын мен қазір. Осы кезде бақтың қақпасы ашылып кетті де, ішке бір бала қашып кірді. Өзі қатты қорқып тұрған сияқты Қорқатындайы бар екен, соңынан бес бала салып ұрып қуып келеді. Олар әлгі баланы ұстап алып, төмпештей жөнелді. Бесеуі жан-жақтан жабылып ұрғанда байғұс бала қолымен бетін қорғаштап жылап жіберді. - Ұрыңдар! Аямаңдар! Енді біздің көшеде төбе көрсетпейтін болсын! - деп айқайлап қояды арасындағы ірі келген ең мықтысы. - Ойбүй! - деп айқайлап жіберді Анника қорыққаннан. - Мыналар Викторды ұрып жатыр ғой. Не деген оңбаған балалар мынау! - Анау жексұрын Бент қой. Өзі сотқар, үнемі төбелесіп жүреді, - деді Тонни. - Бесеуінің біреуге жабылып жатқанын қарашы. Қорқақ немелер! Пиппи балалардың жанына барып, Бентті арқасынан саусағымен нұқып қалды. - Мазаңды алсам кешір, - деді сосын оған тіке қарап. - Бірақ бесеуің жабылып кіп-кішкентай Викторды сонша төмпештегендерің не? Бент артына бұрылғанда оған мүлде бейтаныс қыз тұрды. Қыз болғанда да, мұны нұқуға дәті жеткен бөтен қыз. Әуелі біраз таңырқап қалған ол тез есін жиды да, мысқылдай күлді. - Әй, балалар, оны жайына қалдырыңдар. Мына шөпжелкені қарандар одан да. Түрін-ай өзінің! Осылай деді де, ол тізесін сабалап, қарқылдап күлді. Оның сотқар достары бірден Пиппиді қоршап алды. Олардан құтылғанына сенер-сенбесін білмеген Виктор көз жасын сүртіп, мұрны пысылдап Томмидің жанына барды. - Мынадай шашты көріп пе едіңдер? От қой, от. Туфли қандай десеңші, паһ, шіркін! - деп Бент Пиппиді мазақтай бастады. - Туфлиіңнің бір сыңарын бересің бе? Ескек есумен айналысайын десем, қайығым болмай жүр еді. Ол Пиппидің бұрымынан тартып қалды да: - Ойбай, ойбай, қолым күйіп қалды! - деп қолын сілкілеп, өтірік бажылдай жөнелді. Содан кейін бес бала Пиппиді айнала қоршап алып, секіріп мазақтай бастады: - Қызыл телпек! Қызыл телпек! Ал Пиппи болса олардың ортасында мәз болып күліп тұрды. Бент оны жылап, я болмаса ашуланатын шығар деп ойлаған. Ең болмағанда қорқуы керек еді ғой. Олардың мазақтағанын шыбын шаққан құрлы көрмегенін түсінген Бент Пиппиді итеріп кеп жіберді. Пиппи «Сен қыз баланы сыйлауды білмейді екенсің» деді де Бентті екі қолымен тік көтеріп алып, жақын жерде өсіп тұрған қайыңның бір бұтағына іле салды. Содан кейін екінші баланы көтеріп алып оны басқа бір бұтаққа іліп қойды. Ал үшінші бала өз орнын көрші үйдің шарбағынан тапты. Шарбақтан аса құлаған төртінші бала бақтың ортасындағы гүлзарға топ ете қалды. Ал бесіншісін жолда тұрған сәбидің арбасына қонжитты. Пиппи, Томми, Анника мен Виктор күтпеген жайттан тілдері байланып қалған балаларға қарады да тұрды. Біраз уақыттан кейін Пиппи оларға қарап: - Әй, қорқаулар, бесеуің бірдей бір балаға жабылғанға ұялмайсындар ма?! Ол аз болғандай, қорғансыз қызға тиісесіңдер. Ұят емес пе бұларың! - деп нығарлай сөйледі. Содан кейін Томми мен Анникаға: - Қайтайық үйге, - деді де, Викторға қарап: - Егер мыналар саған саусағын тигізетін болса, маған айт! - деді. Қозғалуға қорқып қалған Бент әлі де болса ағаштан түспеген еді. Пиппи оған қарап: - Шашым мен туфлиім туралы тағы бір нәрсе айтқың келсе, мен үйге кетіп қалмай тұрғанда айтып қал, - деді. Бірақ Бент Пиппидің туфлиі мен шашы туралы бірдеңе деуге түк те ықыласты емес еді. Содан бір қолына тат басқан қалбыр, екіншісіне жіп орауышты ұстап алған Пиппи Томми мен Анниканы ертіп үйіне кетті. Баққа кіргеннен кейін Пиппи: - Менің екі бірдей зат тауып, сендердің құр қол қайтқандарың қиын болды-ау бәрінен. Кәне, сендер тағы біраз жұмыс істеңдер. Томми, сен ана кәрі ағашты барып қарап көрші. Зат іздеушілер сондай жерлерден бірдеңе тауып алып жатады әдетте, - деді. Томми Анника екеуінің бір нәрсе тауып аларына сенбейтінін айтса да, Пиппидің көңілін қалдырмайын деп қолын кәрі ағаштың қуысына тығып көрді. Қолын салғаны сол еді: - Тұра тұр, бірдеңе бар сияқты мұнда! - деп таң-тамаша түрмен ағаштың қуысынан сырты терімен қапталған блокнот пен оған бекітілген кішкентай күміс қалам алып шықты. - Мынау қызық болды ғой, ә! - Әне, көрдің бе? Зат іздеуші болғаннан жақсы жұмыс жоқ. Адамдарға осыны түсіндіре алмай-ақ қойдым. Бәрі тек ұста, я аяқ киім шебері, болмаса мұржа тазалаушы болады. Зат іздеуші болғысы келетін бірі жоқ. Оны тіпті жұмыс деп те ойламайды! - деді Пиппи Томмидің әйтеуір бір дүние тапқанына қуанып. Содан кейін Анникаға қарап: - Сен мына түбіртектің астын қарап көрмедің бе?! Неше түрлі заттардың бәрі осындай жерлерде болады, - деді. Анника қолын созып, түбіртектің астынан әдемі қызыл маржаны бар алқа алып шықты. Томми екеуі тапқан заттарына таңырқап ұзақ уақыт қарап қалды. Олар енді күн сайын осылай зат іздеуші боламыз деп ойлады. Өткен түнде түн жарымға дейін доппен ойнаған Пиппидің көзіне ұйқы тығыла бастады. - Мен көз шырымын алып алмасам болмайын деп тұр. Төсегіме жатқан соң жамылғымды жаба салыңдаршы, иә? Төсегінің шетіне отырып, туфлиін шешіп жатқан Пиппи ойлана қарап тұрды да: - Әлгі Бент қайыққа отырамын деді ме жаңа? Қайыққа қалай отыруды әдемілеп үйретемін мен оған. Күте тұрсын біраз! - Пиппи, сен неге осы үлкен туфли киесің? - деді Анника әдеп сақтап. Пиппи «башпайларымды еркін қозғалту үшін де, басқа не үшін болсын!» деді де төсегіне қисая кетті. Ол ұйықтаған кезде үнемі аяғын жастықтың үстіне қойып, басын көрпемен бүркеніп жататын. - Гватемалада адамдар осылай ұйықтайды, - деп түсіндірді ол өзінің бұл әрекетін. - Жақсы жатып, жайлы тұрудың жалғыз әдісі осы. Оның үстіне ұйықтап жатып башпайларынды қозғалтып жатуға да болады. Сендер бесік жырын естімей ұйықтай аласыңдар ма? Мен ұйықтап кеткенше өзіме бесік жырын айтып беремін. Әйтпесе ұйқым келмейді. Көрпенің астынан күбірлеген дауыс естілді. Бұл өзін ұйықтату үшін бесік жырын айтып жатқан Пиппи еді. Томми мен Анника аяқтарын ақырын басып, бірінің артынан бірі сыртқа беттеді. Есікке жеткен кезде артқа бұрылып қарап еді, жастықтың үстінде жатқан аяқтан өзге ештеңе көздеріне шалынбады. Пиппидің башпайлары қимылдап жатыр еді. Томми мен Анника үйлеріне барды. Анника маржан алқасын қолына қатты қысып ұстаған күйі: - Бұл өзі қызық болды-ау, - деді ол. - Томми, сеніңше, осы заттың бәрін Пиппи әдейі тығып қойған жоқ па екен? - Кім білсін, - деп күлді Томми. - Пиппимен жүрсең, алдыңда не күтіп тұрғанын біліп болмайсың.

👀 1 адам оқыды

Пиппи тәртіп сақшыларымен қуаласпақ ойнайды

Тоғыз жасар қыздың Виллекулла вилласында жалғыз тұрып жатқанынан қалашық тұрғындары түгел хабардар болды. Үлкендердің барлығы мұны құптай қоймады. Балаға әйтеуір бір ересек қамқор болуы керек. Бала деген мектепке барып, көбейту кестесін жаттауы керек. Содан қалашықтың барша үлкендері көп ойланбастан Виллекулла вилласындағы кішкентай қызды балалар үйіне жіберу керек деп бірауыздан шешім шығарды. Бір күні түстен кейін Пиппи Томми мен Анниканы кофе ішіп, зімбір бисквитін жеуге шақырды. Ол дастарханды тұп-тура баспалдаққа жайған екен. Күн де жылы еді. Бақтағы гүлдердің жұпар иісі аңқып ерекше көңіл күй сыйлайды. Нильсон мырза балюстрадамен біресе жоғары, біресе төмен түсіп ойнап жүрсе, террасада тұрған ат тұмсығын әлсін-әлсін зімбір бисквитіне созып қояды. - Өмір деп осыны айт! - деп Пиппи аяғын көсілтіп жата кетті. Дәл осы кезде қақпа ашылды да, ішке форма киген екі тәртіп сақшысы кіріп келді. - Мәссаған! - деп Пиппи орнынан ұшып тұрды. - Бүгін өзі бір керемет күн болды ғой. Мен тәртіп сақшыларын қатты жақсы көрем. Бірақ рауғаш креміндей емес, әрине. Екі езуі екі құлағына жеткен Пиппи тәртіп сақшыларының алдынан шықты. - Виллекулла вилласына көшіп келген қыз сенбісің? - деп сұрады сақшылардың бірі. - Жоға! Мен қаланың арғы шетінде үшінші қабатта тұратын кішкентай байғұс кемпірмін ғой, - деді Пиппу өзінше әзілдеп. Бірақ тәртіп сақшыларының әзіл көтеретін түрі көрінбейді. Пиппиге «Тым данышпанси берме» деп ескерту жасаған сақшылар қаладағы барлық мейірімді адамдар жиналып, оған балалар үйінен бір бөлме тауып қойғанын айтты. - Мен онсыз да балалар үйінде тұрамын ғой, - деді Пиппи қасын керіп. - Түсінбедік. Ол қайдағы балалар үйі? - Міне, мына үйде. Мен - баламын, ал мынау - менің үйім. Сондықтан бұл балалар үйі болады. Ал бұл үйде маған бөлме деген жетеді. - Әй, балақай, - деп күлді тәртіп сақшысы. - Сен дұрыс түсінбедің-ау деймін. Балалар үйі деген сені бағып-қағып, тәрбиелейтін жер. - Ол жаққа ат апаруға бола ма? - Ат апарғаны несі? Әрине, болмайды! - Қап! - деп желкесін қасыды Пиппи. - Онда маймыл апаруға болатын шығар? - Ол да болмайды. - Түсінікті. Онда балалар үйіне апаратын баланы басқа жерден іздеңіздер. Мен ол жаққа бармаймын. - Бірақ сенің мектепке баруың керек қой! - Мен неге мектепке баруым керек? - Оқып, үйрену үшін, әрине. - Сонда не оқимын мен? - Оқитын нәрсе көп қой. Өміріңе пайдалы көбейту кестесі сияқты нәрселерді үйренесің. - Мен тоғыз жыл көбейту кеспесін білмей-ақ жап-жақсы өмір сүрдім. Яғни алдағы уақытта да өмірім жаман болмайды деген сөз. - Иә. Бірақ өзің ойлашы, білімсіз болған жаман ғой, - деді тәртіп сақшысы оны барынша көндіруге тырысып. - Елестетші, кейін сен ересек болғанда біреу сенен Португалияның астанасы қай қала деп сұраса, жауап бере алмай масқара боласың ғой. - Неге масқара болады екем? - деді Пиппи ыржиып. - Мен оған былай деп жауап берер едім, егер сен Португалияның астанасын қатты білгің келіп бара жатса, португалдықтарға хат жазып, солардан сұрап ал. - Сонда сен бұл сұраққа өзің жауап бере алмағанға ұялмайсың ба? - Мүмкін ұялатын шығармын. Онда «Қап, Португалияның астанасын білмегенімді қарашы!» деп өзімді жегідей жеп, түнімен дөңбекшіп ұйықтамай шығар едім. Бірақ енді, өйтіп жата бермеймін ғой, - деді де Пиппи екі қолымен жер тіреп, аяғын жоғары көтеріп тұра қалды. Ол осы қалыпта тұрып «Өйткені мен әкеммен бірге Лиссабонда болғам» деді. Осы кезде әңгімеге екінші тәртіп сақшысы араласты. Ол Пиппиге өз қалауынша тұрып, өз қалауынша жүре алмайтынын түсіндіріп, оның өздерімен бірге қайткен күнде де балалар үйіне бару қажеттігін нығарлап айтты. Сөйтті де, оған жақындап, оның қолынан шап беріп ұстап алды. Бірақ Пиппи қолын сілкіп тез босанып кетті де, сақшының арқасынан қағып «Ал енді ұстап көр!» деп қаша жөнелді. Олар есін жиып болғанша, Пиппи балкюстрада арқылы балконға қарай өрмелеп бара жатты. Тәртіп сақшылары Пиппи сияқты өрмелей алмағандықтан, балконға саты ағаш алып кеп, сол арқылы шықпақшы болды. Бірақ олар балконға жетем дегенше, Пиппи шатырға шығып үлгерді. Шатырдың үстімен маймылша өрмелеп жоғары шыққан ол ақыр аяғы мұржаға секіріп мініп алды. Екі тәртіп сақшысы балконда желкесін қасыған күйі тұрып қалды. Ал төменде Пиппиді бақылап тұрған Томми мен Анниканың таңғалғаннан ауыздары аңқиып ашылып қалыпты. - Қуыспақ ойнаған қандай күшті! - деп айқайлады Пиппи. - Ойнауға келгендеріңіз жақсы болды ғой. Бүгін, айтса айтқандай-ақ, керемет күн екен. Не істейміз деп біраз ойланған екі тәртіп сақшысы саты тауып, оны қабырғаға сүйеп, бірінің соңынан бірі шатырға шықты. Шатырдың үстінде қалталаңдап өзіне қарай келе жатқан қос сақшыны көрген Пиппи: - Қорықпай-ақ, батыл бассаңыздаршы аяқтарыңызды! Қорқатын дәнеңе де жоқ бұл жерде, - деп айқай салды. Сосын тәртіп сақшылары өзіне әне-міне жетем деп қалған кезде Пиппи мұржадан секіріп түсіп, шатырдың келесі бетіне өтті. Өзі ішек-сілесі қатып күліп жүр. Үйдің Пиппи өткен беті өсіп тұрған ағашпен жапсарлас болатын. Пиппи «Қараңдар! Мен құлап бара жатырмын!» деп айқай салды да, шатырдың ернеуінен ағаш жапырақтарының ортасына секіріп, көзді ашып-жұмғанша бұтақта ары-бері салбырап тербетіліп тұра қалды. Содан кейін ағаштың діңі арқылы жерге түсіп, үйдің қабырғасына сүйеп қойған сатыны алып тастады. Екі тәртіп сақшысы Пиппи секіріп түскенде көздері атыздай болып шошып кетіп еді, енді сатының жоқ екенін көргенде естері ауып қала жаздады. Не істерлерін білмей қатты сасқаннан төменде өздеріне шірене қарап тұрған Пиппиді қарғап-сілеп, сес көрсетіп ашуға басты. - Неменеге сонша ашуланасыздар? - деп Пиппи олардың өзін жазғыра қарады. - Бұл бар болғаны қуаласпақ ойыны ғой. Екі сақшы үндемей тұрып қалды. Сосын біреуі дауысын жұмсартып: - Егер қиын болмаса, сатыны орнына қоясың ба? Біз жерге түсейікші, - деп қиыла өтініш айтты. - Оның не қиындығы бар? Әрине, қоямын, - деп Пиппи сатыны қайтадан қабырғаға сүйеп қойды. - Сосын бәріміз бірге кофе ішіп, көңіл көтеруге де болады. Бірақ тәртіп сақшылары өтірік алдаусыратқан екен. Олар жерге аяқтары тиген сәтте Пиппиге тап беріп, оны ұстап алды да: - Қазір жақсылап сазайыныңды береміз, оңбаған неме! - деді. Пиппидің қабағы сәл шытылып кетті. - Қызық екені рас, бірақ осы ойнағаным да жетер, болды, - деді де, екеуін бірдей белбеулерінен көтеріп алып бақтың сыртына - көшеге шығарып қоя салды. Қос сақшы біраз уақыт естерін жия алмай тұрып қалды. - Ойбу, ұмытып барады екенмін. Күте тұрыңдар, - деп Пиппи үйіне жүгіріп кіріп кетті де, жүрек пішіндес екі бисквит алып қайта жүгіріп шықты. Оны сондай ізетпен әлі де не болғанын түсінбей тұрған екі сақшыға ұсынып тұрып: - Мынадан ауыз тиіңіздер. Аздап күйіп кеткен, бірақ жеуге жарамды, - деді. Пиппидің қолын қайтаруға олардың шамасы жоқ еді. Үлкен іс тындырғандай екі езуі екі құлағына жеткен Пиппи өзіне таң-тамаша болып қарап тұрған Томми мен Анникаға беттеді. Ал екі тәртіп сақшысы болса, естерін жия сала алды-артына қарамай қалаға қарай заулап берді. Олар қаладағы үлкендерге Пиппидің балалар үйінде тұруға келмейтінін жыр етіп айтып жатты. Бірақ өздерінің шатырдан түсе алмай қалғаны туралы бір ауыз сөз қоспады. Үлкендердің бәрі әрі ақылдасып, бері ақылдасып, ақыры Пиппиді Виллекулла вилласында өз жайына қалдыруды ұйғарды. Ал мектепке барғысы келіп жатса, оны да өзі көре жатар. Түстен кейінгі уақытын Пиппи, Томми мен Анника өте көңілді өткізді. Олар үзіліп қалған кофе отырысын одан әрмен жалғастырды. Он төрт бірдей зімбір бисквитін жеген Пиппи: - Әлгілер тәртіп сақшыларына ұқсамайды ғой. Неменеге қайта-қайта балалар үйі, көбейту кеспесі, Лиссабон деп қақсап қалды? - деп өткен жайтты есіне түсіріп, басын шайқап қойды. Содан кейін ол террасадан атын алып шықты да, үшеуі оған мінгесіп алды. Алғашында Анника қорқып, мінбеймін деп тартыншақтағанымен, аттың үстінде мәз болып отырған Пиппи мен Томмиді көргенде қызығып кетті. Олар атқа мінгесіп бақтың ішінде біресе желіп, біресе баяу аяндап әбден көңіл көтеріп, бой жазды. Көңілденіп кеткен Томми айқайлап та жіберді: Келеді швед шауып, Қалмаңдар аттан ауып! Ойындары әбден қанған балалар ақшам кезінде үйлеріне кетті. Кешкісін төсектеріне жатқан кезде Томми Анникадан: - Анника, қалай ойлайсың, Пиппидің осында көшіп келгені жақсы болды ма? - деп сұрады. - Әрине! - Сонда деймін, ол келмей тұрып екеуміз қандай ойын ойнағанбыз? - Крокет... сосын, басқа да ойындар. Бірақ Пиппимен әлдеқайда көңілді ғой. Оның үстіне оның аты мен маймылы да бар.

👀 1 адам оқыды