Кішкентай ханзада, 13-бөлім

Кішкентай ханзада 13-бөлім Төртінші планета іскер адамдікі болатын. Бұл адам мұрынан шаншылып, қолы тимей жатқаны соншалық, Кішкентай ханзада келгенде басын да көтермеді. — Сәлеметсіз бе! — деді бұл. — Сіздің шылымыңыз сөніп қалыпты. — Үшке екіні қосса, болады бес. Беске жетіні қосса — он екі.Он екіге үш — он бес. Қайырлы күн! Он беске жетіні — жиырма екі. Жиырма екіге алты — жиырма сегіз. Оны жағатын уақыт жоқ. Жиырма алтыға бес — отыз бір. Уһ! Сонымен болады бес жүз миллион алты жүз жиырма екі мың жеті жүз отыз бір. — Ненің бес жүз миллионы? — Ә, сен әлі осында ма едің? Бес жүз миллион... не екенін... ұмытып қалдым... Менің қыруар жұмысым бар! Мен байсалды адаммын. Бос мылжыңмен айналысуға уақытым жоқ! Екіге бесті қоссақ — жеті... — Бес жүз миллионыңыз не? — деп қойған сұрағын өмірінде жауап алмайынша тынбайтын Кішкентай ханзада қайталап сұрады. Іскер адам басын көтеріп: — Осы планетада елу төрт жыл өмір сүргелі бері мені үш рет қана мазалаған. Бірінші рет, бұдан жиырма екі жыл бұрын, қайдан түскені бір құдайға ғана белгілі көктем қоңызы еді. Ол ызыңдап құлақтың құртын жегендіктен, мен есеп-қисабымда төрт қате жібердім. Екінші рет, бұдан он бір жыл бұрын, сүйегім қақсап ауырғанының кесірі тіиді. Маған жаттығу жетіспейді. Сейіл құруға уақытым жоқ. Мен жеңілтек мінезді адам емеспін. Үшінші рет... мінеки! Сонымен, бес жүз миллион деп жатқанмын... — Ненің миллионы? Іскер адам оның тынышытық бермесін ұқты да: — Кей кезде аспанда көрінетін миллиондаған майда заттар, — деді. — Шыбындар ма? — Е, жоқ, майда жылтырақ нәрселер. — Бал арасы ма? — Жоқ, ол емес. Жалқауларды қиялға батыратын кішкентай алтын түстес нәрселер. Мен болсам жалқау емеспін! Меніңі қиялдауға уақытым жоқ. — Е, жұлдыздар ма? — Тура солай. Жұлдыздар. — Бес жүз миллион жұлдызды не қыласың? — Бес жүз миллион алты жүз жиырма екі мың жеті жүз отыз бір. Мен байсалды жанмын., дәлдікті ұнатамын. Осы жұлдыздармен не істемекшісің? — Не істеиекшімін? — Иә. — Ештеңе. Мен оларды иемденемін. — Сен жұлдыздарды иемденесің бе? — Иә. — Мен бір патшаға жолығып едім, ол... — Патшалар иемденбейді. Олар патшалық құрады. Бұл істің мәні басқа. — Ал саған жұлдыздарды иемденудің не керегі бар? — Бай болу үшін керек. — Бай болған не үшін керек? — Басқа біреу тауып алған жұлдыздарды сатып алу үшін. «Мынау өзі менің маскүнемім сияқты байыптайды екен» деп ойлады Кішкентай ханзада. Сосын ол тағы да сұрақтар қойды: — Жұлдызды қалайша иемденуге болады? — Олар кімдікі? — деп күңк етті іскер. — Білмйемін, ешкімдікі емес. — Демек, менікі болғаны. Өйткені, ол туралы бірінщі маған ой келген. — Осы жеткілікті ме? — Әрине. Сен иесі жоқ алмас тас тапсаң, оны меншіктенесің ғой. Егер сен иесіз арал тауып алсаң, ол сенің меншігің болады. Саған жаңа ой бірінші келсе, сен оның иесі болаың. Ал мен болсам, жұлдыздапды иемденемін, өйткені бұған дейін жұлдыздарды меншіктеу егкімнің ойына кіріп-шықпаған. — Ол рас, — деп қостады Кішкентай ханзада. — Сосын не қыласың? — Мен оларды басқарамын. Оларды қайта-қайта санаймын, — деді іскер адам. Бұл ұиын нәрсе. Бірақ мен ұлағатты кісімін! Кішкентай ханзада бұған да қанағаттанбады. — Егер менде орамал болса, оны мен мойныма орап және өзіммен бәрге алып кете аламын. Егер менің гүлім болса, оны жұлып алып кете аламын. Бірақ сен жұлдыздарды жинап алып кете ламайсың ғой! — Жоқ, бірақ мен оларды банкке салып қоя аламын. — Ол не дегенді білдіреді? — Ол дегеніміз былай: мен жұлдыздардың санын бір шумақ қағаөзға жазамын. Сосын ол қағазды тартпаға саламын да, кілтпен құлыптап қоямын. — Сол-ақ па? — Соның өз де жеткілікті. «Қызық екен, — деп ойлады Кішкентай ханзада. — Тіпті әдемі жырдай. Бірақ айтуға тұрарлық нәрсе емес». Кішкентай ханзаданың көңіл қоюға тұрарлықтай нәрселер туралы ойы ересек адамдардың ойынан мүлдем басқаша болатын. — Меніңше, — деді ол тағы да, менің күн сайын суарып тұратын гүлім бар. Менің меншгімде апта сайын мұржасын тазалап тұратын үш жанартауым бар. Сөніп қалғанын да тазалаймын. «Сақтықта корлық жоқ» деген. Менің иемденуім жанартауларым үшін де, гүлдерім үшін де пайдалы. Ал жұлдыздарға сенен түсер пайда жоқ. Іскер адам аузын ашып еді, бірақ аузына сөз түспеді. Кішкентай ханзада болса бірден жолға аттанып кетті. «Үлкендер шынында да ғажап жандар» деп ойлады ол жол бойы.