Күншуақ пен Қарашаш

Бір кездері жасыл далада Күншуақ атты кішкентай қозы өмір сүрді. Ол ақ мамықтай жұмсақ, көздері мөлдір, жүні күн сәулесіндей жарқырап тұратын. Күншуақ өте мейірімді әрі көңілді еді. Күншуақ әр таң сайын даладағы гүлдерді иіскелеп, көбелектермен ойнайтын. Ол "Мә-ә-ә!" деп қуанышпен шақырып, анасының артынан жүгіретін. Бір күні далаға Қарашаш атты қара қозы келді. Оның жүні қараңғы түндей қара, көздері де қараңғы еді. Қарашаш ешкіммен ойнағысы келмейтін, үнемі жалғыз жүретін. Күншуақ Қарашашқа жақындап: "Мә-ә-ә! Ойнайықшы!" – деді. Бірақ Қарашаш басын шайқап, алыстап кетті. Күншуақ мұңайып қалды. Ол Қарашаштың неге жалғыз жүргенін түсінбеді. Бір күні далада қатты жел тұрып, жаңбыр жауды. Найзағай жарқылдап, күн күркіреді. Қозылардың бәрі аналарына жабысып, қорқып тұрды. Күншуақ Қарашаштың ағаштың астында жалғыз тұрғанын көрді. Ол дірілдеп, қатты қорқып тұр еді. Күншуақ ойланбастан Қарашашқа қарай жүгірді. "Мә-ә-ә! Қорықпа!" – деп, оны өзінің жұмсақ жүнімен жылытты. Қарашаш таңғалды. Ол бірінші рет біреудің оған қамқор болғанын сезді. Оның жүрегі жылып сала берді. Жаңбыр тоқтап, күн шыққанда, Қарашаш Күншуаққа қарап: "Мә-ә-ә! Рахмет!" – деді. Бұл оның алғаш рет айтқан сөзі еді. Содан бері Күншуақ пен Қарашаш ең жақын достар болды. Олар бірге ойнап, бірге күліп, даланы қуанышқа толтырды. Күншуақтың мейірімділігі Қарашаштың жүрегіндегі қараңғылықты сейілтті. Ол енді ешқашан жалғыз болған жоқ, өйткені оның шынайы досы бар еді. Және олардың достасуына қарап, даладағы басқа қозылар да бір-бірімен ойнап, көңілді бола бастады. "Мә-ә-ә! Мә-ә-ә!" деп, бәрі бірге шақырып, бақытты өмір сүрді.